Bruce Springsteen & The E-Street Band

23.06.2008, Antwerpen

Niet zomaar The Boss

"Hell Yeah!"

“See you in the summer!”, schreeuwde Bruce Springsteen midden december het Sportpaleis toe, en verliet het podium. Ik was voor meer dan twee uur van mijn sokken geblazen geweest en in volle extase schreeuwde ik “Hell yeah!” terug. De realiteit bracht me echter snel terug met beide voeten op de grond. 23 juni, dag van Springsteen’s geplande zomerpassage in het Koning Boudewijnstadion, is voor de blokkende student immers een riskante datum. Toen de ticketverkoop voor het concert van start ging wist ik nog niet hoe mijn examens zouden vallen, dus legde ik me neer bij het lot dat mijn “Hell yeah!” van destijds iets te voorbarig was geweest.

Maanden passeerden en in tegenstelling tot het decemberconcert in het Sportpaleis – in nog geen twee uur uitverkocht – bleven er tickets beschikbaar voor 23 juni. Zowat gelijktijdig bereikte mij het nieuws dat mijn examens op 21 juni gedaan zouden zijn, alsook dat Springsteen’s concert zou verplaatst worden naar het Sportpaleis. Alweer balen, want de capaciteit van het Sportpaleis is nog geen kwart van het Koning Boudewijnstadion, waardoor mijn hoop op nog beschikbare tickets alweer platgebombardeerd werd.

Alweer ietsje later ontving mijn mailbox de melding “Springsteentickets achter het podium beschikbaar!”. Ik wist even niet goed wat doen. Ik wou echt wel naar het concert gaan, ik kon dat ook, maar àchter het podium? Ik contacteerde het gezelschap van het decemberconcert en vroeg of zij dat zagen zitten. Niet veel later bevond ik me op de ticketwebsite om de best mogelijke plaatsen “achter het podium” te proberen bemachtigen, en ik slaagde er uiteindelijk in 4 tickets te bestellen aan de rechterflank van het podium. Ik had op internet een video gezien vanop een soortgelijke positie bij het decemberconcert, en die persoon had een prachtig zicht op het podium, dus met wat geluk wij ook nog, after all! De tickets werden besteld, even later thuis ontvangen en het aftellen kon beginnen.

Prachtig zicht

23 juni brak aan en weldra stond de stereo hier thuis de eigen Springsteencollectie nog eens af te spelen, kwestie van die avond goed te kunnen meebrullen. De laatste praktische afspraken werden gemaakt, de hoop op deftige plaatsen werd alsmaar groter en de laatste uren voor het vertrek naar Antwerpen waren aangebroken.

Rond 18u30 bevond ik me tussen vele anderen aan de deuren van het Sporpaleis. Gezien deze pas een uur later zouden open gaan, ging ik nog even het T-shirt kopen dat ik in december wegens geldgebrek moest laten hangen. Toen de deuren dan toch veel vroeger dan voorzien openden, startte er een heus duw- en trekwerk, wellicht tussen de mensen die staanplaatsen hadden. Verstaanbaar, want als je meer dan 2 uur moet gaan rechtstaan, kan je dat best zo dicht mogelijk bij het podium doen. Toen deze menigte door de deuren was geraakt kon de rest, met genummerde plaatsen, ook rustig binnengaan, zo ook mijn gezelschap en ikzelf.

De trap richting Zone Blauw werd beklommen en eenmaal boven openden zich de deuren tot heilige hal. We gingen op zoek naar Blok 255, hopend dat de melding “beperkt zicht” op ons ticket licht overdreven zou zijn. En inderdaad, het was overdreven! En nog geen beetje!


{{prachtig zicht}}

We zaten aan de rechterkant van het podium en hadden er een prachtig zicht! Het waren veel betere plaatsen dan deze tijdens het decemberconcert – waar we nota bene 34€ meer voor hadden betaald. Het was iets voorbij 19u, de avond kon al niet meer stuk en het concert moest nog beginnen, dat beloofde. De minuten gleden voorbij en de zaal liep vol. 20u30, het verwachtte aanvangsuur, werd overschreden, maar lang zou de start niet meer op zich laten wachten, dat voelde je.


{{de zaal was tot de nok gevuld}}

“Is there anybody alive out there?!?”

Totale duisternis. Keelgaten werden opengezet, armen vlogen de lucht in, er weerklonk gefluit, geklap en er kwam “Bruuuuuuce!” uit alle windrichtingen. This was the moment we had been waiting for. “GOOD EVENING ANTWERP!”, en het publiek ging uit het dak. “IT’S GREAT TO BE BACK!”, en de decibels stegen. “ARE YOU READY?!”, en of. “ARE YOU READY FOR SOME EDUCATION, SOME MUSIFICATION, SOME SEXIFICATION, SOME ROCKIFICATION, …”, meer dan klaar. Vijf à zes keer, nog steeds verhuld in totale duisternis, herhaalt The Boss zijn legendarische “IS THERE ANYBODY ALIVE OUT THERE?!?”, en dat is duidelijk het geval. De lichten schieten aan, daar is Bruce, daar is de E-Street Band en nogmaals gaat het publiek uit het dak. Het concert is nog niet begonnen en er zijn al honderden stemmen schor geschreeuwd en een veelvoud aan trommelvliezen beschadigd. Springsteen is een van de weinigen voor wiens concerten ik geen oordoppen gebruik en hij zou zodadelijk gaan bewijzen waarom.


{{bruce en de e-street'ers verwelkomen het publiek}}

Verwacht hier geen setlist of geen nummer-na-nummer-bespreking waarbij ik zal gaan oordelen over hoe de tweede vers in liedje X beter kon of waarbij ik me bedenk dat Van Zandt er in het laatste kwart van de solo in liedje Y toch wel flink wat naast zit. Voor die dingen kan je terecht bij een hele hoop andere reviews, ik zal een sfeerbeeld proberen schetsen voor zij die er niet bij waren, zonder een overbodige hoop technisch en historisch correct gezwets.

Goedgeluimd en betoverend

De set gaat van start. Springsteen beloofde ons “One hour and fifty minutes of pure music”, wat flink wat korter is dan zijn legendarisch lange concerten in zijn glory days, maar we zetten ons desalniettemin schrap. Het wordt alsmaar warmer in het Sportpaleis en zowel op Bruce als op het publiek parelt het zweet. Er is echter niks dat de hyperactieve Springsteen weerhoudt om als een ware marathonloper alle hoeken van het uitgestrekte podium te verkennen, soms zelfs onderweg enkele karatetrappen uitdelend.

Bruce is niet bang van ingetogen momenten, denken we maar aan het nummer dat opgedragen wordt aan de eerder dit jaar overleden Danny Federici, toetsenist van de E-Street Band, maar hij laat zich ook soms volledig gaan in extravagante showmomenten. Springsteen is duidelijk goedgeluimd en betovert zijn publiek op manieren die hem doen lijken op een ware massaprofeet. Hij wordt niet zomaar The Boss genoemd. Er stond ergens te lezen dat dit misschien wel Springsteen’s laatste tournee zou kunnen zijn met de E-Street Band. Ik hoop echter dat dit niet meer is dan een onwaar gerucht, want dit spektakel is iets dat mijn kinderen nog zouden moeten kunnen meemaken – al maak ik mij daarover niet veel illusies.


{{een spektakel dat iedereen gezien moet hebben}}

Tijdens de eerste liedjes laat Springsteen zijn gitaar opvallend veel aan de haak hangen. Hij maakt dan ook van deze momenten gebruik om contact te maken met het publiek. Je mag dit letterlijk nemen, want meermaals houdt hij talloze handen van de eersterijmensen vast.


{{bruce raakt het publiek op verschillende vlakken}}

Hij gaat zelfs gedurende de helft van een liedje simpelweg op de rand van het podium zitten, de benen in het publiek, zingend alsof hij op zijn terras zit. Iets later legt hij zich op dat zelfde podium comfortabel op zijn zij om ook zo enkele strofen te zingen als lag hij in zijn tuin. De extase valt van de gezichten op de voorste rijen af te lezen en mensen vanaf de derde rij grijpen wanhopig richting podium, in de hoop de man toch één keer te kunnen aanraken. Bruce weet hoe hij met stem en muziek de ziel moet raken, en dit niet alleen bij veertigplussers, ook ik kreeg van emotie af en toe rillingen.


{{bruce op wandel}}

“Breath-taking and history-making”

Allerhande instrumenten passeren de revue. Bruce Springsteen wisselt zoals gewoonlijk af tussen allerhande gitaren en mondharmonica’s en Steven Van Zandt bespeelt zowat alles wat snaren heeft en op een gitaar lijkt, van mandoline tot een gitaar in de vorm van een overmaats struisvogelei – beter valt dat ding echt niet te omschrijven. Springsteen waagt zich meermaals aan gitaarsolo’s, maar in een miniduel met Van Zandt moet hij de duimen leggen, waarna hij een bordje met “Steven Forever” uit het publiek haalt en er op het podium zijn liefde voor Little Steven mee betuigt.


{{bruce springsteen en steven van zandt in duel}}

Ook Big Man Clarence Clemons, die voor de gelegenheid zijn sofa op het podium heeft laten plaatsen, verwent ons met heel wat meer dan zijn magisch saxofoonspel. Hij laat zich flankeren door het betoverende gitaarwerk van Nils Lofgren, die zich met momenten zodanig hard laat gaan – denken we maar aan zijn veertiendubbele pirouette op één been – dat het bijna niet anders kan dan dat de hartstilstand nabij is. Geen Patti Scialfa meer, en dus helaas geen Red Headed Woman, maar Soozie Tyrell is een waardige vervangster, al was het maar voor haar vioolkunsten die menig lied tot een hoger niveau tilden. Zonder drummer Max Weinberg geen E-Street Band, want hoe hard hij ook zat te zweten, hij bleef in keurige houding en bescheiden op de achtergrond, doch getuigend van een onnavolgbare expertise, lied na lied het ritme beheersen. Garry Tallent is zowat het minst opvallende lid van de E-Street Band – ik dacht zelfs een half concert lang dat er helemaal geen bassist was – maar ook hij blijkt onmisbaar, bijvoorbeeld het in nummer der nummers, Born To Run. Charles Giordano, op orgel en accordeon, en Roy Brittain, op piano, hebben tenslotte ook hun onmisbare invloed in de E-Street Band. Meermaals verzorgen zij de dominante melodie, reeds na enkele noten herkenbaar voor het publiek, waarna de zaal keer op keer ontploft.


{{the e-street band}}

Doorheen het concert krijgt elk lid meermaals een non-artificieel spotlightmoment en als Bruce enkele nummers voor het einde van het concert zijn “The one and only, the magnificent, the legendary, house rocking, pants dropping, earth shocking, hard rocking, breath-taking and history-making, mighty, mighty E-Street Band” voorstelt is het oorverdovende applaus dat volgt oververdiend.

Een minuutje podiumvegen

Enkele merkwaardigheden doorheen het optreden zijn bijvoorbeeld het jongetje van nauwelijks 10 jaar dat helemaal vooraan in het publiek te spotten viel. Dat ouders aan hun kinderen goede muziek laten horen valt aan te moedigen, maar of dit verantwoord is, is nog maar de vraag. Ergens halverwege het concert keek ik naar rechts en zag iemand op de stenen trappen liggen. Of hij door emotie of door minder legale toestanden van zijn stoel was gevallen blijft onduidelijk, maar het tweede maakt mijns inziens veel meer kans, gezien de man in kwestie gedurende de eerste helft van het concert reeds belabberd heen en weer zat te waggelen op zijn stoel. EHBO-personeel escorteerde de man – inmiddels met bloedend voorhoofd – naar buiten, en dat was maar goed ook. Op een bepaald moment viel er vooraan in het publiek ook een heus gevecht waar te nemen. Twee mannen die elkaars bloed blijkbaar konden drinken werden uit het publiek gehaald en een dozijn securitymannen stortten zich erop. Wat bezielde die mannen? Normale mensen beginnen toch niet te vechten als je op 20 meter van Bruce staat, hoe irritant je iemand ook moge vinden!

Gelukkig vallen er ook leuke merkwaardigheden te vermelden, zo begon Springsteen himself ineens een deel van het podium te vegen. Misschien is The Boss wel veel ordelijker dan wat men van hem zou kunnen verwachten en vond hij het onvermijdelijk om midden in het concert even een minuutje aan podiumvegen te gaan doen. Hij kreeg er in ieder geval alweer een oorverovend applaus voor. Even later zien we Bruce een enorme aanloop nemen om die te beëindigen met een meterslange knieslide waar menig metalhead of voetbalster een puntje aan kan zuigen. Bruce’s energie viel niet te stuiten, zo gebruikte hij zijn microfoonstaander als waar turntoestel en meermaals gooide hij na een nummer zijn gitaar richting backstage, waar iemand van de crew die dan maar moest vangen.


{{microfoonstaander als turntoestel}}

Tenslotte vertelt hij nog over hoe hij de dag voordien op de markt in Brussel aan de praat geraakt was met twee dames die hem hadden beloofd dat ze met een bordje in het publiek zouden staan. Hij ging op zoek, maar vond ze niet en vond dat enorm jammer. Desalniettemin droeg hij er een liedje aan op.

Requests en klassiekers

Dat de geluidsinstallatie af en toe piepte en kraakt is een schoonheidsfoutje dat we Bruce met veel plezier vergeven, want wat hij het publiek geeft is onvergetelijk, dit zowel muzikaal als niet-muzikaal, zo schenken Springsteen en Van Zandt de voorste rijen bijvoorbeeld herhaaldelijk water. De vooraf opgestelde setlist blijkt maar een los vertrekpunt te zijn, want Bruce neemt zich de tijd om te kijken naar allerhande bordjes en spandoeken met requests die door het publiek getoond worden. “Let’s take a look at the requests!”, “Give me that one!”, “That’s a hard one!”, “We haven’t played that one in a long time!”, “Can someone shine a light on that sign over there?”, “No, we’re not gonna do that!”, “Okay, why not!”. Bruce waant zich bij momenten een jukebox en meerdere requests worden gespeeld, soms zelfs “First time on the magic tour!”. Inderdaad, het is en blijft de promotietour voor de nieuwe cd, “Magic”, dus daarvan moeten er wel verschillende nummers gespeeld worden. Je merkt echter dat er nog steeds een politiek activistisch kantje te bespeuren valt. “It’s a song about the soon-to-be-over eight years of bad policy in our beloved land”, “Things that I was told as a child only occured far far away, but today are happening in my own country”.

Maar ondanks de Magicpromotie en de requests valt aan klassiekers niet te ontkomen. De naar goede gewoonte lange encore wordt onder andere gevuld met drie van Springsteen’s grootste hits. The River is de grote afwezige, maar we laten het niet aan ons hart komen. Ondanks de eigen respectabele collectie aan Springsteencd’s, is alweer bijna de helft van het optreden gevuld met liedjes die ik persoonlijk niet ken, maar ook dit laat ik niet aan het hart komen, in tegendeel, hier valt minstens even hard van te genieten als van die liedjes die ik wel van A tot Z kan meebrullen.

Niets anders dan diep respect

Helaas komt aan alle mooie liedjes een eind en na een zoveelste encore is het duidelijk dat het optreden nu wel definitief een einde bereikt heeft. Bruce Sringsteen & The E-Street Band lijnen zich op en buigen meermaals voor een applaus dat minuten aanhoudt, begeleid door 12000 mensen die het alombekende “wooooo” uit Badlands zingen. Bruce bedankt het “Powerfull audience!” en pocht over “The heat didn’t stop us!”. Ik hoor iemand zeggen dat dit optreden beter was dan de decembereditie en ik ga akkoord. Er rest iemand als mijzelf niks anders dan diep respect te hebben voor iemand die tenslotte al ruim 35 jaar bezig is en mij vandaag de dag nog steeds meer dan uiteindelijk tweeënhalf uur van mijn sokken kan blazen.