Glory Days!

09.03.2008

Het is altijd leuk om eens door de doos met oude foto's te graaien... Deze keer deed ik zelfs het in opdracht! Maar de opdracht werd met dank aanvaard, want er zijn zo veel zoete herinneringen boven gekomen. De "opdracht" was om enkele foto's te selecteren en er iets over te vertellen... Ik heb me een beetje laten gaan en ik heb er wat meer uit de dozen gehaald dan oorspronkelijk gepland en dus heeft het ook dagen langer dan voorzien geduurd. Maar eindelijk zijn ze daar en ze zullen hieronder stuk voor stuk verschijnen en ik zal er klein tot minder klein verhaaltje bij vertellen...

Commentaar meer dan welkom!

Ik heb geprobeerd alle foto's een beetje in categorieën onder te verdelen...

:: baby ::

Dit is de allereerste foto die ooit van mij genomen werd! Dit moet erigens midden 1986 zijn en het is het eerste zichtbare begin van een Robin...

Ik werd op 8 december 1986 ietsje te vroeg geboren, maar daar was ik dan! En 't heeft niet veel gescheeld of ik was er al direct niet meer geweest... Ik zou nog eens aan mijn ouders moeten vragen wat er precies scheelde, maar het had er onder andere mee te maken dat ik een serieus bloedtekort had. Ik was nog maar net de moeder uit of ik moest al direct naar de spoedafdeling! Mijn moeder heeft me pas drie uur na de bevalling voor de eerste keer gezien. Na m'n geboorte moest ik nog een tijdje in een couveuse blijven met allerhande plaksels en draadjes aan mijn lijf, zoals je hier kan zien, met een bezorgde papa vlakbij...

Zie hier, hoe zielig... Vol draadjes en plaksels... Maar ik ben erdoor geraakt...

Maar enkele weken later had ik al een karakterkop...

En ondanks mijn post-natale doodsstrijd, kwam alles dik in orde! -Dik- in orde...

Zie eens hoe goed ik erdoor gekomen ben! Enkele maanden later heb ik al een smakelijke lach ontwikkeld...

Ik kweek alvast enkele goede gewoontes...

:: schoolfoto's ::

Mijn eerste schooldag! De start van een carrière die momenteel aan haar negentiende jaar bezig is... Veel te lang, maar het einde is in zicht... Ik vond het helemaal niet erg om naar de eerste kleuterklas te vertrekken. Elk jaar opnieuw zie je huilende kindjes in het nieuws omdat ze voor het eerst in een klaslokaal gedropt worden, maar dat was bij mij niet het geval! Raar genoeg vond ik het dan wel helemaal niet leuk om drie jaar later naar het eerste leerjaar te gaan...

Mijn allereerste klasfoto... Het eerste kleuterklasje... Ik denk dat het bij juffrouw Annemie was, maar dat ben ik niet meer zeker. Voor de slechte zoeker: ik sta bovenaan in het midden op mijn vinger te sabbelen. Nog op te merken; op deze foto staat Maarten, derde van links op de tweede rij, met een groen shirtje en blik van ikhebinmijnbroekgescheten. Wie is Maarten (cfr. categorie "vrienden", iets verder, maar ik heb geen foto gevonden van Maarten en ik alleen)? Maarten is een goeie vriend van mij geweest en iemand waarmee ik tot diep in het middelbaar contact mee gehad heb, maar die zo wat de marginaliteit in is gesukkeld. Last I heard was dat hij naar Spanje zou gaan wonen om er in een hotel te werken...

Klasfoto in het derde kleuterklasje! Ik zit onderaan in het midden, in het groen. Hierbij vallen twee dingen te vertellen: Ten eerste had ik het (wát precies weet ik niet meer) net in mijn broek gedaan, maar ik mocht niet naar het toilet, ik moést op de foto, wat de ongemakkelijke glimlach verklaart. Ten tweede zit ik naast Anouk, een van de twee meisjes waar ik destijds verliefd op was. Ik zou later trouwen met Anouk omdat Valérie (vijfde van links, middenste rij), het tweede meisje waar ik verliefd op was, al met iemand anders ging trouwen. Sinds het tweede leerjaar heb ik niks meer van Anouk gehoord... Tragisch...

Zie eens hoe keurig deze klasfoto uit het eerste leerjaar is! Mijn eerste leerjaar heb ik in het Sint Barbara in Gent gedaan. Mijn ouders waren dat jaar een nieuw huis in Laarne aan het bouwen, dus vanaf het tweede leerjaar ben ik in Laarne naar school gegaan. Sint Barbara was in die tijd nog een hardcore jongensschool, ik vond de Samson die de meester hier vast heeft fantastisch en ik heb het hele jaar maniakaal veel geknikkerd, om het daarna nog zelden te doen...

En hier zie je me in het derde leerjaar in Laarne! Ik zit in het midden met een veel te opgewekte blik. Dit is het klasje waarmee ik vijf jaar opgezadeld zat (of zij met mij, het is maar hoe je het bekijkt). Ik vraag me af wat er van iedereen geworden is ondertussen... Aan mijn rechterkant zie je Dries en helemaal rechts op de foto zie je Bert (cfr. categorie "vrienden", iets verder). Er valt over de meeste mensen wel iets te vertellen, bijvoorbeeld over John die met zijn overdaad aan speeksel zichzelf ooit bijna een stylovergiftiging heeft gesabbeld, over Samuel die in Frankrijk is gaan wonen, over Steven, die als boerenzoon jaar na jaar slachtoffer was van pesterijen (sorry, Steven...), over Björn, wiens vader zogezegd een uitklapbare uzzi zou hebben, over Katrien, het enige meisje in de klas (wij waren het eerste jaar nadat we van een jongensschool een gemenge school werden), over Dimitri, die het aandurfde om voor heel de klas a capela Céline Dion te gaan zingen, enzovoort, enzovoort... Misschien schrijf ik er ooit wel eens een boek over...

Hier zie je me op mijn allerlaatste dag lager onderwijs. Je ziet me met mijn pet van Chicago Bulls, waar ik indertijd verzot op was, alsook op mijn boekentas, waarmee ik nog een tijd naar het middelbaar ben geweest. Op de achtergrond zie je Bert, die het nodig vindt om deze laatste dag te vieren met turnzakgezwengel. Nog op de achtergrond zie je bankjes die er nog maar pas stonden van ons vijfde of zesde leerjaar. Er is ooit een leerling op de hoek van een van die bankjes gevallen terwijl ik erop zat... Was me dat schrikken... Je ziet de basketpaal, waar ik me aan heb staan vasthouden toen ik bijna aan het stikken was in een Kingmuntje. Je ziet ook de deur waar wij elke speeltijd heen spurtten om ons te verdelen voor tikkertje, voetbal, of wat we ook wouden spelen... Amai, is me dat een samenraapsel van flarden aan herinneringen... Ah well, da's de bedoeling, niet? Het was het einde van een mooie en zorgeloze periode en het begin van iets nieuws...

En dit ben ik dan, samen met Dries, enkele maanden later op mijn eerste middelbareschooldag in de Voskenslaan. Mijn eerste jaar was geen succes, foute vrienden, stoer doen, maar het was wel het begin van een mooie periode van zes jaar waarin me heel wat te wachten stond... Tussen Dries en mij zie je nog Jonathan wegstappen. Toen kende ik hem nog niet, maar ik zou er nog goede vrienden mee worden, zo tussen het tweede en het vijfde middelbaar...

:: vrienden ::

Roel en ik! Hier, bij Roel thuis, zijn we beiden nog geen jaar oud (man, wat ben ik dik) en we kennen elkaar tot op vandaag! Roel is dus diegene die ik al het langst ken van mijn vrienden. Hoe komt dit? Ouders die bevriend zijn, tesamen in dezelfde karateclub zitten, af en toe tesamen op reis gaan en sinds een half jaar zitten we af en toe op dezelfde plaats te studeren...

Klaas en ik! Klaas was een jaar of 4 ouder dan mij en was een vriend die ik had toen ik nog in Gent woonde (tussen mijn geboorte en mijn 7 jaar). Toen we in Gent woonden was er een hechte groep van burenkoppels en met de kinderen van een koppel buren kwam ik goed overeen. Klaas was een van die kinderen en hier zie je ons op reis een scetch opvoeren. We zingen Self Esteem van The Offspring. Mijn gitaarvirtuositeit laat zich dan reeds blijken, al is het op een badmintonracket, en Klaas neemt het zingen voor zijn rekening (hoewel hij nauwelijks een zin kon onthouden, waardoor het vooral "naaaa, naaaananaaaaa" was). Later, toen het contact al sterk verwaterd was en we al jaren in Laarne woonden, vernam ik dat Klaas, die ondertussen een beetje in de penarie geraakt was, zelfmoord gepleegd zou hebben. Dit was uiteraard geen aangenaam nieuws, want ik kwam er indertijd goed mee overeen. Toen ik nog een tijd later de filmpjes herbekeek van de reis waar deze foto genomen werd, herkende ik het liedje dat we toen speelden... Sindsdien had The Offspring - Self Esteem een grote waarde voor mij (en ben ik meteen ook maar fan geworden van al hun liedjes)... Enkele maanden geleden vernam ik echter dat Klaas helemaal geen zelfmoord gepleegd zou hebben. Uiteraard kwam ook dit als een shock. Ik wil hem sindsdien eens opzoeken, maar het is er nog steeds niet van gekomen.

Jeremy en ik! Jeremy was mijn eerste vriend in het nieuwe Laarne. Ik moet het zeggen hoe het is: Jeremy was eigenlijk een ziek persoon. Hij mishandelde zijn huisdieren, ging overal naar toilet, behalve op het toilet zelf, tekende blote mensen op reiskaartjes, had op zijn 7 jaar een hele collectie Rode Oortjes en vond altijd de ziekste spelletjes om te spelen (nagels door poppen slaan, bijvoorbeeld). Als u me vandaag de dag betrapt op enkele rare neigingen, Jeremy's to blame. Maar toen wist ik niet beter, ik was blij dat ik een vriend had in het Laarnse. Hier ziet u ons in een houten constructie, terwijl we telefoneerderken in den donker aan het spelen zijn (Jeremy was creatief). Iets later vond hij er niets beter op dan de hele constructie te doen omver vallen, met schaafwonden en traantjes tot gevolg. Ik ben eigenlijk blij dat ik hem niet meer ken...

Dries en ik! Dries was de tweede leeftijdsgenoot die ik leerde kennen in Laarne. Ik was als nieuweling het tweede leerjaar binnengekomen en kende dus niemand, tot ik op een dag in mijn straat aan het fietsen was en ik Dries tegenkwam. Hij zat in mijn klas en woonde blijkbaar ook in mijn straat. Zodus was de vriendschap vlug gemaakt. Ik heb hem lang gekend, we zijn zelfs samen naar de Voskenslaan gegaan, maar sinds het vijfde middelbaar, toen ik niet meer met hem meereed naar school, hebben we nauwelijks tot geen contact meer. Echt jammer vind ik dat niet, want het was toch maar een slechte invloed (stoerdoennerke, macho, ...). Maar for all I know woont hij nog steeds op nog geen 100 meter van mijn deur...

Bert en ik! Bert is ook iemand die ik heb leren kennen in de lagere school en we kennen elkaar goed tot op vandaag! In de eerste foto zie je ons in een of ander pretpark in een van onze laatste lagereschooljaren (cfr. mijn pet). Naar goede gewoonte doen we weer ferm onnozel, iets wat Bert en ik, ongeacht onze leeftijd, altijd goed hebben gekunnen! De tweede foto is iets later getrokken, ergens tijdens ons tweede of derde middelbaar. Het is op het verrassingsfeestje voor mijn vader zijn vijftigste verjaardag en het was die avond dat Bert en ik voor het eerst dronken waren. Volwassenentoezicht was afwezig en de gratis breezers stonden binnen handbereik...

:: ouders ::

Ik heb altijd al goed kunnen vinden met mijn ouders... Hier zijn mijn moeder en ik de coolheid zelve.

Met de papa op de wildwaterbaan... Het was precies spannend.

:: hobby's ::

Ik heb vele hobby's gehad, maar karate doe ik al het langst en het is de enige hobby die uiteindelijk tot vandaag de jaren doorstaan heeft. Je ziet me hier op een verjaardag en ik was net geslaagd voor mijn blauwe gordel en had een nieuwe kimono gekregen. Ik druip van de stoerheid.

Ik beschouw foto's trekken ook een beetje als hobby en hier zie je dat ik er al vroeg aanleg voor had. Je ziet me trouwens een foto trekken van mijn pa, links gedeeltelijk op de foto, die toen geen snor had. Dat is redelijk uniek, want ik denk dat ik mijn vader in heel mijn leven nog geen twee maand zonder snor heb gezien...

Nog voor ik één keer op een echte sneeuwpiste gestaan had, had ik al zeker tien keer een sportkamp gedaan met matskiën in de blaarmeersen. Geen gezever, ik deed het zowat elke vakantie! Als je iets zoveel doet, kan je het toch wel een hobby gaan noemen, niet? Ik echter gestopt na op een dag steenhard op mijn muile te gaan.

Omdat mijn vader in zijn jeugd lang paard had gereden, moest ik dat ook maar eens proberen. U ziet me hier als eerste rijden. Ik denk dat ik het zo'n twee jaar heb volgehouden, ik was er zelfs goed in, maar ook hiermee ben ik gestopt na een serieuze val tijdens mijn eerste galop...

Ik heb ook nog vier jaar getennist. Ik was er zelfs redelijk goed in, zo was ik ooit clubkampioen bij de jeugd... Ik vraag me af waarom ik gestopt ben... Het zal gelegen hebben aan het feit dat ik niemand had om tegen te spelen en dat de club nogal ver van mijn huis lag...

Jammergenoeg is mijn "hobby" computeren ook al veel te vroeg begonnen...

En omdat al mijn klasgenootjes het deden, moest ik het ook maar gaan doen: scouts... Ik denk dat ik er maar anderhalf jaar heb ingezeten, het boeide me langs geen kanten, maar een mens moet alles eens meemaken, hé...

:: reizen ::

Begin de jaren '90 ben ik met mijn ouders eens twee weken naar Spanje op reis gegaan. Wat was er zo speciaal aan die reis? Ik heb er twee dingen aan overgehouden die tot vandaag blijven bestaan. Ten eerste, en dat ziet u op de eerste foto, is aldaar de waterrat in mij wakker geworden. Ik zit tot op vandaag graag in zwembaden en zwemtoestanden. Wel... Dat is daar begonnen. Voordien was ik bang van zwembaden, maar mijn ouders hebben me daar kunnen overhalken om het te proberen. En met succes! Tweede overblijfsel is, wat u op de tweede foto ziet, een zeer hoge zongevoeligheid onder mijn ogen. Ik ben daar in Spanje voor de eerste keer hevig verbrand geweest onder mijn ogen (en wenen dat ik gedaan heb!) en sindsdien is die plek al altijd gevoeliger geweest voor de zon dan de rest...

Ik heb hierboven gesproken over de tijd dat we in Gent woonden en goed bevriend waren met enkele burenkoppels. Hier zijn mijn ouders en ik in Felines, op reis met drie van die koppels, hun kroost en wat vrienden. Zo'n reis naar een huisje in Zuid Frankrijk hebben we drie keer gedaan en het was keer op keer een memorabele tweeweekse. Maar toen moesten we verhuizen. En het is een verhaal dat velen wel kennen, uit het oog is uit het hart... Na een tijd verwatert het contact en wat ooit een hechte vriendenkring was, zijn nu slechts flarden herinneringen...
Deze foto was dan ook nog de reden waarom ik deze pagina tijdelijk offline gehaald heb. Omwille van het verwaterd contact en beruchte via-via-kettingen kwam ik allerhande, vaak drastische/dramatische dingen te weten over vele mensen op deze foto. Het is pas onlangs (cfr. Klaas' zelfmoordverhaal) dat ik vernam hoe de vork écht in de steel zat. Allemaal redelijk verwarrend, maar ook dát moet een mens ooit meemaken.

Een flink aantal jaren voordat ik in 2003 met mijn jaarlijkse snowboardafspraak in Les Gets begon, heb ik enkele jaren geskied. Hier zie je me in Ramsau, ooit locatie voor Olympische Winterspelen, in vol ornaat en klaar om de berg af te sjeezen...

Mijn ouders en ik zijn ook een keer of vijf met Intersoc op reis geweest. We zijn zelfs twee keer naar het zelfde dorp geweest: La Garde Freinet. La Garde Freinet heeft, naast twee plezante reizen, nog andere betekenissen voor mij: ik heb er voor het eerst gekust (tijdens spin the bottle) en ik heb er mijn eerste (en meteen ook laatste) vakantieliefje opgedaan... Wat waren we schattig, meneer... Bij die Intersocreizen waren er voor de jeugd, ingedeeld in leeftijdscategorieën, allerhande activiteiten voorzien. Hier zie je mij, als lid van de leeftijdsgroep Teeny's, tijdens ons afscheidsdansje op 500 Miles van The Proclaimers. Als ik dat liedje nu terug hoor moet ik nog steeds terugdenken aan de reizen naar La Garde Freinet...

Nog zo'n regelmatig terugkerende reis was een weekje naar zee. Vaste activiteit aldaar was steevast puttekegraaf of bergskemaak. Zie hier hoe trots ik ben op alweer een bouwkundig meesterwerk dat weldra door de zee verzwolgen zal worden...

Vandaag staat de teller van het aantal keren dat ik in Center Parks op vakantie geweest ben op 11. Dat is veel, correct, maar ik vind het gewoon een zeer plezante bestemming. De teller zal dus de komende jaren nog wel stijgen. Hoofdactiviteit tijdens die vakanties is natuurlijk me amuseren in de Aqua Dome, een hal waar je zowat alle attracties rond water kan vinden, van golfbad, over wildwaterbaan tot snorkelvijver. Af en toe deed ik echter ook buiten de Dome wat activiteiten, zoals op deze foto. Hier ben ik bezig met "High Ropes", een parcours dat zich twintig meter boven de grond bevindt. Allemaal zeer plezant...

Tenslotte heb ik met mijn ouders flink wat citytrips gedaan, zoals bijvoorbeeld naar Londen. Tijdens die citytrip hebben we een bezoekje gebracht aan "The London Dungeon". Dat was een soort museum over gevangenis- en folterpraktijken uit de 18e-19e eeuw. Ik weet nog dat ik dat allemaal heel eng vond (het was een bloederige bedoening) en dat ik er heel wat nachtmerries aan heb overgehouden, maar hier zie je nog dat ik wanhopig de schijn probeer hoog te houden dat ik me amuseer... Het zou niet lang meer duren.

:: voorbeeldig ::

Ik ben gezegend met de kunde om heel scheve gezichten te kunnen trekken, maar eigenlijk, en dat zie je hier, was ik al van jongs af aan een zeer pienter kereltje...

Welopgevoed als ik was, moest ik natuurlijk ook mijn plechtige communie doen. Grappig weetje is dat ik tot na de kerkdienst van mijn vormsel mijn kleed achterstevoren bleek aan te hebben (en dus ook op deze foto (niet dat je't ziet)).

:: zelden ::

Ik heb meer dan twee jaar een beugel gedragen. Toch zijn er slechts heel weinig foto's waarop je daarvan bewijs kan vinden. Dit is dus een zeldzame foto...

Ik heb in mijn leven ook zeer zelden jeans gedragen. Ik heb het herhaaldelijk geprobeerd, maar ik moet er eigenlijk (tot op vandaag) niks van weten. Hier zie je me echter mét jeans, een zeldzaam gebeuren...

En in tegenstelling tot vele baby's, heb ik slecht heel kort een fopspeen gebruikt, wat deze foto in de categorie "zelden" doet passen. Er is zelfs een anekdote die men mij erover verteld heeft: Ik lag ooit eens in mijn kamer en een der ouders stak de fopspeen in mijn mond. Ik moest er blijkbaar niks van weten, want ik pakte de fopspeen en smeet ze weg, toevallig door het raam naar buiten. Voor mijn ouders het teken om mij nooit meer een fopspeen te geven. Ik ben er nooit rouwig om geweest...

:: buiten categorie ::

8 december 1988, ik word twee jaar. Ik heb de verjaardag voordien en de negentien volgende atijd taart gegeten op mijn verjaardag en dat is een traditie die ik zo lang mogelijk - uiteraard met een correct aantal kaarsjes! - in ere wil houden. Ik wil ook al lang een aardbeientaart op mijn verjaardag, maar die heeft men voorlopig nog niet kunnen vinden...

Het heeft mij iets langer dan gemiddeld geduurd om te leren stappen, maar ik was wel bij de rappen om te leren fietsen. Misschien kwam dat wel door de deskundige hulp van mijn opa (vader van vader), ooit nog leraar lichamelijke opvoeding...

Ik heb altijd al graag aan de barbeque gestaan...

Hier ben ik in La Garde Freinet (cfr. categorie "reizen", hierboven) met een bestelling voor de ouders en voor mezelf. Ik weet niet of het hier was, maar het doet me wel denken aan een anekdote: Ooit werd ik op reis eens door mijn vader naar de bar gestuurd om een pint te halen. Ik was op dat moment, zoals op deze foto, duidelijk nog lang niet oud genoeg om alcohol te mogen drinken en aldus weigerde de barman mij mijn bestelling te geven. Ik slofte beteuterd terug naar mijn vader, die op zijn beurt naar de bar ging en zich een beetje kwaad gemaakt heeft...

Ik was ooit eens bij een vriend gaan spelen en mijn ouders hadden naar daar gebeld om te zeggen dat ik naar huis moest komen. Ik ging tegen mijn goesting naar huis en toen ik thuis kwam, bleek dat ik voor niks naar huis gekomen was. Ik werd dubbelboos en toen niemand de garagepoort wou opendoen, zodat ik mijn fiets kon binnen zetten, had ik al helemaal geen zin meer om eens mooi te lachen voor de foto... Het tuintje op de achtergrond waar mijn vader in staat te harken, toen nog netjes, is ondertussen trouwens een gigantische wildernis geworden...

Ik heb een geschiedenis van zéér moeilijk passende schoenen te vinden. Zo erg zelfs dat ik soms twee drie keer exact dezelfde soort schoenen kocht omdat ik éindelijk iets gevonden had dat me paste. Het paar schoenen dat je op deze foto ziet, mijn wereldberoemde Airwalks, heb ik tot drie keer toe gekocht (drie keer een nieuw paar van exact dezelfde soort hé, wijsneuzen)! Je kan hier ook een van mijn meer "experimentelere" kapsels zien. Ik heb nooit echt geweten wat te doen met mijn haar. Ik vond het er nog zo slecht niet uitzien, maar ik was te lui om het elke ochtend recht te zetten, dus ook mijn brosperiode ging voorbij...

Hier zie je me aan de bar van een of andere debatavond. Kardinaal Danneels was uitgenodigd en in de pauze moest ik hem een bierke brengen. Toen ik het gebracht had, kwam ik tot het besef "oh shit, hij heeft niet betaald!", dus ik keer terug en ga de kardinaal twee euro vragen. De mensheid vond het grappig en mijn vader zei, precies een beetje op zijn tenen getrapt, "maar Robin, de kardinaal moet helemaal niet betalen!". Ik droop af, zonder geld, maar hoorde Danneels nog zeggen dat ik een vriendelijke jongen was. En dáárom had hij paus moeten worden...

Hier zie je mij met mijn neven Tom, Joris en Matthias (vandaag allemaal trotse UGentstudenten). We zijn hier godweetwat aan het doen in de tuin van mijn opa in Grimminge, maar het is een voorbeeld van hoe we onze opa (vader van moeder) soms het leven zuur konden maken door dingen te doen die niet echt mochten. Zo haalden we bijvoorbeeld ook nog meermaals de veranda overhoop en hij was daar natuurlijk niet mee gediend. En terecht! Rotkleinkinders! Maar voor de rest een toffe opa...

Sinds 2004 vier ik oudejaar in Gent, maar voordien was het thuis te doen. Hoe ging het in zijn werk? Het klassieke verhaal... Aperitiefje, lekker eten, aftellen met Het Swingpaleis en dan was het nieuwjaar! En wat gebeurde er toen, toch zeker een jaar of vijf? Mijn vader en ik gingen de tuin in en begonnen vuurwerk omhoog te schieten! En dan, zeer spontaan (oké, vanaf het derde jaar was het te verwachten), kwam de hele buurt naar onze tuin. En dan was het drinken geblazen! Plezant gebeuren...

Tot slot nog een foto van een schooluitstap in het eerste of tweede middelbaar. Ik was een beetje verliefd op een meisje, maar had er geen foto van. Ik riep de hulp van een vriend in om mij en het meisje tesamen op een foto te krijgen. Dat is bij deze gelukt, maar echt flaterend staat ze er niet op (en ik al evenmin)... Zie maar naar het meisje dat daar rechts in het midden op de grond zit... Met het broodje...